Bir şeyin kalbini kırması için illa yanlış olması gerekmez ki?

“Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku” ne güzel bir film ismi değil mi? Filmin adını Altın Portakal’da yarışanlar listesinde görmüş ve meraklanmıştım. Yazar İlhami Algör’ün aynı adlı eserinden uyarlanan filmi izlemek ve kitabını okumak kısmet olmadı.

Hafta sonu evdeki sessizliği fırsat bulup, filmler içinden seçim yaparken birden karşıma çıktı…

**

Çok az filmden sonra böyle oluyor… Uzun süre düşünmez oluyorum… Camdan büyük bir ormana bakıyorum, ya da zihnim pırıl pırıl bir okyanusun dibinde istiridyelerin yürüyüşünü seyrediyorum. Altını çizdiğim bazı konuşmalar gözümün önünden geçiyor.

ttt

Çok bilinmeyenli bu sorunun yanıtını arardık. Hayat bizi yalancı çıkarana dek, bulduğumuz cevapları doğru sanırdık.

**

“Bazen insanlar biri yarım sanır iki yaparak tamamlamaya çalışırlar. Oysa iki lanetli sayıdır. Kendine yetmez hep üçe koşar.”

**

Bir uçurtma için en güzel uçuşun ipi kopukken olabileceğini düşünürdüm. Bazıları buna “düşme hali” diyebilirdi.

**

Niye daha önce karşılaşmadık Müzeyyen? Ah Müzeyyen Ah?

Mutlaka izlemeli, okumalı…

tut-1

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku

Yazar: İlhami Algör

Yayınevi : İletişim Yayıncılık

“Her şeyin iyi gittiğini nerden çıkarıyorsun?” dedi. “Herif rüzgârı kendinden menkul uçurtmanın teki. Ara sıra telleri takılır gibi kadına geliyor gece yarısı.” “Fakat Müzeyyen, bu derin bir tutku” dedim. Tırsmaya başlamıştım. Haklı olabilirdi. “Evet, biraz sapık ve tek taraflı bir tutku,” dedi, arkasını dönüp gitti. Hikâyeye göre adam, kadını çok seviyor, sevdikçe ruhu büyüyor, eve sığmıyor… Bülbülün çilesi, yazarın zulası… İnceden sarma bir sigara, inceden bir bardak… Jak Danyel isimli bir şişe, Hicran isimli bir yara, tuhaf isimli bir roman. Kafamız iyi, açmayın kapağı, biz böyle iyiyiz.

İlhami Algör, alelacayip aşkların ve oyunbazlığın, hüzünlü dolambaçların yazarı. Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku, İtalyan Yokuşu’ndan aşağı, rüzgâra asılıp Tophane’ye inen roman. Avaramu!