Gençlik Tutkularımız

Antalya Ticaret ve Sanayi Odası (ATSO) tarafından kente kazandırılan Antalya Kültür Sanat, kentin önemli bir kültür ve sanat merkezi haline geldi. Bir yandan sergiler ve yetişkinlere dönük sanat seminerleri ve çocuklar için sanat atölyeleri düzenleniyor, diğer yandan felsefe konuşmaları, konferans ve paneller, müzik dinletileri, sinema ve belgesel gösterimleri yapılıyor.

AKS’ın yeni sergisi “Bizim Sayfiyelerimiz: Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası Sanat Koleksiyonu’ndan Bir Seçki” açıldı. Türk resim sanatının önemli isimleri Abidin Dino, Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Fikret Otyam gibi sanatçıların eserlerinin de yer aldığı sergi, 28 Temmuz 2019‘a dek Antalya Kültür Sanat’ta ziyaret edilebilecek.

aks-1

Serginin Küratörü Prof. Dr. Burcu Pelvanoğlu, sergiyle ilgili bilgi verirken, “Sayfiye ya gençlik tutkularımızı barındırır, ya da gelecekteki düşümüzdür” ifadesini kullandı.

Bu cümle beni Konyaaltı Sahili’nde 1980’li yıllarda kurulan yazlık obalara götürdü. Çocukluğumda birkaç yazı ailecek Konyaaltı’nda kurulan obalarda geçirmiştik. Yine ilerleyen yıllarda –gençlik dönemimizde- bu kez Lara Sahilleri’nde kamplarda yaz’lamıştık. Sahilde yakılan ateşlerin çevresinde söylenen şarkıların, rüzgarın ve karpuzun tadı zihnimin bir yerinde tazeliğini korumaktadır.

aks-8

Sayfiye kültürünün zayıfladığını vurgulayan Pelvanoğlu’nun sözleri önemli:

“Marmara kıyıları ve Adalar’da halen sayfiye kültürü sürse de bugün giderek zayıflıyor. İstanbul’da denize girilen yerlerden artık otoyol geçiyor. Yeni nesil İstanbul’un yazlık olduğu zamanları bilmiyor. Sergide Afife Ecevit’in  Rize adlı eseri yer alıyor, oraya da otoyol yapıldı.  Sayfiye kültürü şimdilerde daha çok güneye kayıyor. Belli bir coğrafyayla sınırlı hale geldi. Antalya, hem yaylaları olan hem her yerinden denize girilmesi nedeniyle sayfiye kültürünün halen canlı olarak yaşandığı bir kent. Serginin burada açılması ayrıca çok anlamlı oldu.”

aks-12

70 eserin yer aldığı sergide Türkiye manzara resminin klasiklerinden Ali Sami Boyar, Hikmet Onat, Ayetullah Sümer, Mıgırdiç Civanyan, İbahim Safi gibi sanatçıların yanı sıra çağdaş resim geleneğinden Nejad Devrim, Abidin Dino, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Mehmet Güleryüz, Fikret Otyam ve Devrim Erbil gibi sanatçıların eserleri bulunuyor.

28 Mart – 28 Temmuz 2019 tarihleri arasında açık kalacak olan sergi, pazartesi hariç her gün 11.00 – 19.00, Perşembe günleri ise 11.00 – 21.00 saatleri arasında ziyaret edilebilir.

Büyük şiiri doğanın; Tazı Kanyonu

 

 

büyük şiiri doğanın
renklerin, seslerin, biçimlerin ötesinde…
insanın ruhunu yitirdiği bu zamanda
kim okuyup yazacak?*

Uçsuz bucaksız manzaraya bakarkan tam da böyle dedim içimden….

Dijital saçmalık keşfetme duygumuzu öldürüyor! Gitmek istediğimiz yeri akıllı telefondan işaretlerken, aslında farkında olmadan, telaşlı gezginler olarak, ıskalaya ıskalaya, bakıp ama aslında görmeden hedef noktaya gidiyoruz. Onca güzellikten bi haber.

Bu yüzden mümkün olduğunca gitmek istediğim yerleri, yol üzerindeki yön levhalarını ve özellikle de yöre sakinlerinin tarifleri ile bulmayı seviyorum.

Yöre halkı ile sohbet ederken bambaşka bir dünya ile karşılaşıyorsunuz. Şuraya nasıl gidilir diye sorduktan sonra sanki Alice’in harikalar ülkesinde gibi, yeni rotalar, yeni kapılar açılıyor muş gibi geliyor bana.

Son keşfimiz Tazı Kanyonu’na giderken benzer bir durumu yaşadık.

t1

 

Antalya – Manavgat yolu üzerinde Beşkonak – Köprülü Kanyon – Taşağıl sapağından girdikten sonra bir yanda gürül gürül akan köprüçay ve uçsuz bucaksız karlı dağlar, diğer yanda yeşilin binbir tonu sizi selamlıyor.

Asfalt yol boyunca yaklaşık 30 km içeriye doğru giderken, yol boyunca rafting firmalarını göreceksiniz. Seyrek de olsa, şirin mahalleler, taş evler, bahçeler, yöre sakinleri karşınıza çıkacak. Sık sık durup sohbet etmekten ve Tazı Kanyonu’na nasıl gidilir diye sormaktan çekinmeyin.

Dijital haritalarda bir çok Tazı Kanyonu noktası işaretlenmiş. Bu konuda bir bilgi kirliliği söz konusu. Pek çoğu yöredeki işletmelere çıkıyor.
En güzeli yöre sakinlerine sora sora gitmek.

tktk

Yol sizi nihayetinde tarihi Oluk Köprü’ye çıkaracak. Aziz Paul yolunun da başlangıcı olan bu köprü, binlerce yıldır ayakta.

Köprüyü geçtikten yaklaşık 100 metre sonra, yol sola ve yukarı doğru kıvrılıyor. Yaklaşık 15-20 km bu yolu takip ettikten sonra Gaziler Mahallesi tabelasından sola içeri girin. Bu yol sizi Tazı Kanyonu’na götürecek.
Sosyal medyada sıkça gördünüz kanyon manzarası için biraz yürümeniz gerekiyor. Tazı Kanyonu’na 1,5 kilometre kala aracınızı park edeceğiniz bir alan var. İsterseniz araçla da son noktaya kadar gidebilirsiniz ama yürümenizi öneririm.

tazi-12

Kanyonu gören üç-dört harika nokta var.

Tazı Kanyonu özellikle fotoğraf tutkunlarının uğrak noktası. Hafta sonu giderseniz o meşhur kanyon pozunu çekebilmek için sıra bekleyebilirsiniz.
Yol zahmetli ama karşılığında size sunulan manzara gerçekten büyüleyici.
Ölmeden önce yapılması gerekenler listesine eklenmesi gerekiyor.

* Şair Şükrü Erbaş – Otların Uğultusu Altında kitabından.

Atlastaki Mavi Nokta!

Kısa bir süre önce gazetelerde şöyle bir haber yer aldı:

“…Burdur, Isparta, Antalya, Afyonkarahisar ve Konya’nın güneyinde yoğunlaşan göllerin oluşturduğu Göller Bölgesi, bu unvanını kaybetmeye doğru ilerliyor. Akşehir Gölü’nün önemli bölümü de kayboldu. Türkiye’nin ikinci en büyük tatlı su gölü özelliği taşıyan Eğirdir Gölü’nün su seviyesinde meydana gelen azalma ise tedirgin edici. ‘Türkiye’nin Maldivleri’ olarak ünlenen Burdur’daki Salda Gölü de kirlilik riskiyle karşı karşıya. Göller tamamen kurursa bölgedeki canlı hayatı bozulacaktır. Tatlı su kaynaklarımızı kirlettiğimiz zaman doğanın yok oluşunu izleyeceğiz. Haritalarda Göller Bölgesi’ni gösteren mavi noktaların birçoğu yeni baskı atlaslarda artık yer almayacak.”

3

Büyülü Bir Yer; Kovada

Antalya Isparta Yolu üzerinde bir kestirme yol var. Sütçüler Yazılı Kanyon levhasından içeri girince kıvrıla kıvrıla Eğirdir’e çıkıyorsunuz. Türkiye’nin meyve ambarı bir bölge.

Daha önce pek çok kez bu yolu kullanmamıza rağmen bir yeri ihmal etmiştik; Kovada.

Sütçüler-Eğirdir yolunda kıvrıla kıvrıla giderken yaklaşık 30 km sonra kahverengi bir tabela sizi sağa doğru bir yola davet ediyor. Kısa bir süre sonra da sizi “Kovada Gölü” karşılıyor.

“Bir tatlı huzur” arıyorsanız tam istediğiniz yer.

Benzersiz flora zenginliği ve yaban hayatı çeşitliliği var. 1970’te milli park, 1992’de l. derece doğal SIT alanı ilan edilmiş. Deniz seviyesinden 900 metre yükseklikteki gölün çevresi 20 kilometre.

9

Şahane bir yürüyüş parkuru var. Kızılçam, karaçam, saplı-sapsız-saçlı meşeler, pırnal meşesi, kokar ağaç ve ardıç gibi ağaç türleri ile hayıt, sandal, kocayemiş, funda, çitlembik, yabani zeytin, akçakesme, mersin, menengiç, boyacı sumağı, alıç, dağ muşmulası, böğürtlen, yabani gül, defne, tesbih ağacı, karaçalı, kördiken gibi bitkilerin arasında yürürken, size yaban ördeği, çulluk, keklik sesleri eşlik ediyor. 153 tür su kuşu tespit edilmiş. Rahatsız etmeden fotoğraflarını çekebilirsiniz.

4

Gölün rengi kirlilikten değil, sudaki biyolojik çeşitlilikten dolayı yeşil. Endişelenmeyin.

Milli parkın girişinden başlayan patika, size kısa bir süre sonra küçük bir iskeleye götürecek. Burası fotoğraf çekmek için ideal noktalardan biri. Güzergah üzerinde yaklaşık 300 m sonra ikinci bir iskele göreceksiniz. Yarımadanın en yüksek noktasında, muhteşem göl fotoğrafları çekilebileceğiniz gözetleme kulesi bulunuyor.

Milli Parkın girişinde küçük bir müze var. İçeride doldurulmuş hayvanlar ve posterler ile Kova ve çevresindeki zengin doğal yaşam anlatılıyor.

Kovada Milli Parkı’na giriş kişi başı 5 TL, araçla giriş 15 TL.

Dilerim Kovada Gölü atlaslardan hiç silinmez.

Not: Eylül ve Ekim ayları elma hasadı dönemi olduğu için, yol boyunca kamyon ve traktörler yoğun olarak arkanızdan ve karşınızdan gelecektir. Çinliler’in gümüş madeni ve çok sayıda taş ve mermer ocağı da var. Bu yüzden kamyonlara dikkat!

 

Masalcı…

Dinledikçe susması, düşündükçe susması…

Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi,

Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası….

böyle diyor Özdemir Asaf “Bir Adam” şiirinde…

Mardin sokaklarında gezerken, bir Adam tanıdım … Namını çok duyardım, merak ederdim… Mardin’in taş ve dar sokakları arasında dolaşırken tesadüfen kendimi atölyesinin önünde buldum… Masalcı Ebu Burak…

Asıl Adı Tacettin…

img_1974

İlk izlenim….

Bu adam güzel susuyor. İsraf edecek kelimesi kalmamış gibi.

Dükkanın içi, dışı, sokağı rengarenk şahmaran tablolarıyla süslü. (Utandığım için fiyatlarını soramadım. Ben de böyle bir adamım işte. Sanatçıyla pazarlık etmekten korkuyorum.)

Duvarda, etrafta bolca bakır tepsi ve metal objeler var. Demir işçisi aynı zamanda ama etraftaki eşyalardan çok ellerine bakınca anlaşılıyor.

Belli ki becerikli bir adam. Çok becerikli bir adam.

Masal anlatıyor. Öyle içten anlatıyor ki masalın içinde geziniyorsunuz.

Kafasının içinde de, dükkanının duvarlarında da, sokağında da onlarca hikaye gizli.

img_1983

Mardin Bienali için Fransız sanatçı Thierry Payet tarafından hazırlanmış “Şehrin Duygu Haritası” O’nun kapısında duruyor.  Haritanın bir de kitabı var. Mütevazi kara bir kitap.

Şehrin bütün sırları bu kara kitabın içinde gizli.

“Anlatım – Mardin Hikayeleri” isimli kitapta Mardin Bienali için Ebu Burak’ın atölyesinin önünde vücut bulan enstalasyonda yer alan birbirinden ilginç, etkileyici, kentle ilgili ipuçları veren sözler, anekdotlar yer alıyor.

Hediye ettiği kitaptan altılı çizili satırları paylaşıyorum.

img_1990

Şehir bitmiyor

şehir hep var

anlatacakları var

dinliyorum.

anlattıkça açılıyor

açıldıkça karışıyoruz..

kokusunu, sesini, dokusunu

seni, beni görüyorum,

duvardaki otu…

şehir bitmiyor.

anlatıyorum.

**

mardin

Ellerim beni farklı yerlere götürüyor. Ellerim olmasa oralara gidemem.

**

Çalıştığımda dertlerimi unutuyorum.. Kötü şeylerle zaman geçirecek vaktim yok. Büyük babam derdi ki; soylu kişiler sanatçı doğar. Çalışırken kötü şeyler hissetmem. Hissettiğim sanat, bütünüyle atölyemde bunu hissederim.

**

Atölyede bir yaz gecesi, filozof, Tanrı’nın karşısına çıkıp bir soru sormaya hazır olduğunu söyledi.

**

Mayıs 15’ten sonra düşen ilk yağmurun suyu toplanır, imam tarafından okunur, akreplere karşı korumak üzere evlerin etrafına serpilir.

**

Dükkanında birçok insan hediyelik eşya olduğunu düşündükleri şeyleri alıyorlar, ancak çok daha fazlasılar.

ebu4

Burada anlatılacak çok hikaye vardır, ama bazen hikayeleri anlatmayız ki, hikayeler başka yere gitmesin, Mardin’de kalsın diye.

**

Birisi şöyle yazmış:

“Ebu Burak’ın dükkanı çok özel bir mekan. Buraya özellikle onun için gelirim. İstanbul’dan geliyorum. Birkaç saat kalıyor, sonra geri dönüyorum.

Cennet bahçesi, yılan, elma..”

**

Biri dedi ki; dikkat et, biri hikayelerini anlatabilir. Dedim ki; hikayeleri anlatabilirsin ama hikayeyi anlatanı anlatamazsın. Şiir için aynısı geçerlidir. Şiirleri anlatırsın ama şairi anlatamazsın.

img_1969

Mardin’e  Sipahiler Çarşısı’na (Revaklı Çarşı) yolunuz düşerse mutlaka tanışın.

Ama bir uyarı;

Her şahmaran sahibini bekler. Öyle herhangi birine satmaz..

Kayaköy… Kanatsız Kuşlar Mezarlığı

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini

Bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki

**

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara

Tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense

**

Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz

Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün…

Ahmet Telli

img_0908

Fethiye’de bir köy var. Adı: Kayaköy. Sanırım kayaların üzerine kurulduğu için bu adı vermişler. Bana sorarsanız insanlık tarihi boyunca hüküm sürmüş bütün taş kalpli siyasetçilere bir gönderme.

Tarih boyunca yüzlerce insan topluluğu, yaşadığı topraklardan göç etmek zorunda kaldı. Kayaköy bunun en taze örneklerinden biri. Henüz bir asırlık bir geçmişi var.

Birinci Dünya Savaşı sonrasında çoğunluğu Ege ve Akdeniz bölgesinde yaşayan Rumlar ile Yunanistan’da yaşayan Türkler, devletlerarası bir anlaşmayla yer değiştirdi. Mübadele sonucu binlerce insan evini bırakıp, söz de kendi ülkesine göç etti.

Antalya’nın Şarampol Mahallesi’nde Giritli komşularımızın arasında büyüdüğüm için iyi biliyorum.

Onlar hiç kendi topraklarında olmadılar. Gelenler burada yabancı, gidenler orada.

img_0927

İşte Kayaköy eski adıyla Karmylassos tam da bu mübadelenin cansız tanığı.

Bugün müzekartla ya da 5 lira ödeyerek girdiğiniz turistik bir örenyeri. En çok da fotoğrafçıların uğrak yeri. Fethiye içine girdiğinizde yön levhaları sizi Kayaköy’e götürüyor.

Yamaca dayalı evlerin tamamı 19. yüzyılın ikinci yarısı ile 20. yüzyılın ilk çeyreğinde yapılmış. Yapıların ahşap bölümleri kapı vs. doğal etkenlik sonucu tahrip olmuş. Duvarlarda çok az da olsa, mavi ve turuncu boya izleri görünüyor. Buradan anlıyoruz ki, aslında kent bugün göründüğünün aksine renkli cıvıl cıvıl bir yermiş.

img_0850

Aslında kentsel mimari açıdan da derslik bir yer. Kentte her biri 50 metrekare büyüklüğünde birbirlerini manzara ve ışık açısından engellemeyen 400 civarında ev var. 2 büyük kilise, 1 okul ve 1 gümrük binası da ayakta.

Ziyaret saatleri 08.00 – 19.00 saatleri arıasında. Ziyaret saatleri dışında bölgeye girmek yasak.

img_0885

Kayaköy sırtını yamaca dayamış ve yüzünü bereketli bir ovaya dönmüş. Kısa bir yürüyüşle yamacın arkasına geçtiğinizde Gemiler Koyu ve muhteşem bir Akdeniz manzarası sizi selamlıyor. Görmeden dönmeyin.

img_0846

Dip not: “Kanatsız Kuşlar”, ünlü İngiliz yazar Louis de Bernières’nin romanının adı. I. Dünya Savaşı’nın son yılları ve Kurtuluş Savaşı yıllarında Fethiye’nin bir köyünde birlikte yaşayan ve daha sonra göç etmek zorunda kalar Müslüman ve Hristiyan halkın yaşamını konu alıyor. Mutlaka okumalısınız.

img_0790

img_0921

img_0942

Bozcaada… Bi Küçük Eylül Meselesi

Son dönemde dizi ve film mekanlarının izini sürer olduk. Bilinçli bir seçim değil, bilinç altımızın bir oyunu galiba.

Geyikli – Bozcaada feribotundan Ada’ya indiğimizde kendimizi bir anda “Bi Küçük Eylül Meselesi” filminin başrol oyuncu dev çınar ağacının gölgesi altında bulduk. Çok hoş bir sürpriz oldu.

Engin Akyürek ile Farah Zeynep Abdullah rol aldığı filmi büyük bir keyifle izlemiştim.

4

Bozcaada’ya gelirken onlarca arkadaştan onlarca tavsiye aldık. Biz kendimiz aklımıza estiği gibi davrandık. İyi de yaptık. O nedenle kimseye mutlaka şunu yapın demeyeceğim. Çünkü adanın gündüzü-akşamı, sabahı-ikindisi her hali ayrı güzel.

Ada’dakiler anlattı, bağbozumu sırasında müthiş bir kalabalık varmış. Eylülün son haftası daha sakin ve huzurluydu.

2

Otomobilinizle giderseniz sanki adayı gezmek daha keyifli gibi. Ada’nın çevresini dolaşmak size kalmış. Denize girebileceğiniz irili ufaklı çok sayıda koy var. Ayazma Plajı’nda şezlong, duş, wc, kafe vs mevcut. Unutmadan, Ayazma Türkiye’nin en soğuk denizi imiş.

5

Ada turuna çıktıysanız mutlaka üzüm bağılarını ve şarap mekanlarını ziyaret edin. Bozcaada bağları ve şarapları ile ünlü bir yer. Corvus benim favori markam. Üretim yaptıkları yeri ve tadım&satış mağazasını çok sevdim.

Tuzburnu Feneri ve rüzgar santralleri de yine adanın en fotojenik yerleri. Özellikle rüzgar santralleri gün batımında şahane oluyor.

3

Ara sokaklardaki kafeler ve restoranlar – birinin adını yazsam diğerlerine haksızlık olur- hepsi şahane.

Rengigül Pansiyon ve sanat galerisi… Madam Niça’nın Yeri… Adada Lokanta… Çiçek Pastanesi ve Eski Kahve bende iz bırakan yerler oldu.

Ve tabiki meydandaki dev çınar ağacı. Dallarının altında oturup çay yudumlamak çok güzeldi.

9

Bozcaada’da geçirdiğimiz 48 saat’in her dakikası dolu doluydu. Öyle ki yaşamımın geri kalan eylüllerinde fırsat buldukça Bozcaada’yı ziyaret etmek için kendi kendime söz verdim. Her eylül, özellikle de bağbozumu sonrası…

Mevlana “Seyahat, gücü ve aşkı hayatınıza geri getirir” diyor.

Bozcaada tam da böyle bir seyahat için iyi bir başlangıç noktası.

Üç Güzel Şey!

Yaşamda karşılaştığım hoşlukları paylaşmaya çalışıyorum “Üç Güzel Şey” diyerek.

Aklımda hep şair Gülten Akın’ın “İlk Yaz” şiirinden dizeler.

“Ah, kimselerin vakti yok

Durup ince şeyleri anlamaya”

**

Kabalıkların altını kalınca çizerek, güzel şeyleri görmezden gelerek yaşıyoruz sanki.

Belki bilmek istersiniz, farketmemişsinizdir diye bir saksı, bir mezar taşı ve bir sergi paylaşıyorum bu kez.

muduru

Saksı

“Çiçekler, doğanın renkli kırılgan çocuklarıdır.”

Böyle diyor Mudurnu Belediyesi.

Sokakları güzelleştirirken, şiirsel bir mesaj güzel olmamış mı? Benim çok hoşuma gitti.

mezar1Karı ve Koca Mezar Taşı

Mardin Müzesi’ndeki bu mezar taşı üzerinde Grekçe şöyle yazıyor;

“Papinios oğlu Aigeos yaşarken ve aklı başındayken kendine ve eşi Kyriate için yaptırdı. Anısı hoş olsun” Aklı başındayken… Hoş değil mi?

img_3154

Zamanın Sessiz Tanıkları

Antalya Kültür Sanat, “Zamanın Sessiz Tanıkları – Merey Koleksiyonu’ndan Seçkiyle Türk Resminde Portre – Otoportre” sergisine evsahipliği yapıyor. Sergi bugüne kadar Türkiye’de açılmış en kapsamlı portre sergisi. İbrahim Çallı, Nuri İyem, Neş’e Erdok,  Bedri Rahmi, Abidin Dino, Mehmet Güreli gibi farklı dönem ve üslupları temsil eden sanatçıların eserlerini göreceksiniz. Ve benim hayranı olduğum tiyatro sanatçısı Zerrin Tekindor’un iri gözlü kadın portresini.

Sığacık… Ege’nin Hamsisi

Günümüzde teknoloji ve sosyal ağlar sayesinde kaşifler çoğaldı, keşifler hızlandı. Bir bölgenin “turizm çılgınlığı”ndan nasibini alması fazla uzun sürmüyor. “Tam kafama göre sessiz sakin bir yer buldum” diyorsunuz, bir sonraki gidişinizde o sakinlikten eser kalmamış.

1992 yılıydı… Sabah Gazetesi muhabiriydim… Bir haber için Çıralı’ya gittiğimde köylülerin “sakın haber yapma, bütün insanlar buraya üşüşür, huzurumuz kaçar” dediğini hatırlıyorum. Haksız değiller.

Askerliğini 20 yıl önce İzmir’de yapan ve Ege’yi karış karış gezen biri olarak son yıllarda bu bölgelerde yaşanan gelişmeyi hayretle gözlemliyorum.

Sözü Sığacık’a getireceğim….

Türkiye‘de Sakin Şehir Ağı Citta Slow’un ilk üyelerinden biri olan İzmir’in Seferihisar ilçesinin en çok ziyaret edilen mahallesi Sığacık…

Daha birkaç yıl öncesine kadar kendi halinde bir balıkçı köyü olan Sığacık, son dönem tatilcilerin en gözde rotalarından biri.

s1

Biz Bozcaada – Asos – Ayvalık dönüşünü geçerken uğradık… Yoğun ilgi nedeniyle yer bulamadık. Hangi pansiyona sorduysak yer yoktu.

“Ege’nin Hamsisi” dizisinin çekildiği Sığacık’ta dizi turizmi patlamış. Firtuna Şevket’in Kaleiçi’ndeki mekanı Göksu Kafe’de yer yok. Tıklım tıklım… Tatilciler restoranın önünde fotoğraf çektirmek için yarışıyor.

s4

Biz de oturduk kabak çiçeği dolması, yaprak sarması ve ev yapımı baklavanın tadına baktık. Enfesti. Kendimizi dizi setinde sandık.

Ata Demirer’in Olanlar Oldu filminin çekimleri de burada gerçekleşmiş.

Sığacık’ta özellikle hafta sonları yer bulmak zor muş.

s3

Çiçeklerle bezenmiş dar sokakları, sahildeki balıkçı lokantaları ile cazibe merkezi bir yer.

Sığacık sakini ev hanımları birbirinden lezzetli börek, sarma ve tatlılar ile yöresel lezzetleri evlerinin önünde açtıkları tezgahlarda ziyaretçilerine sunuyorlar. Yine hemen her evin önünde el emeği göz hediyelik eşyalar satılıyor. Gezerken bir yandan alışveriş yapıp bir yandan atıştırabilirsiniz.

**

Dip not: Kızmasınlar ama Sığacık sakinleri son dönemde gördükleri yoğun ilgi nedeniyle şımarmış olsa gerek… Kaleiçi olarak tabir edilen bölgede ara sokaklarda dolaşırken, begonviller ve türlü çiçeklerle renk cümbüşünü andıran pencerelerin önünde fotoğrafı çektirmek isteyen tatilciler sıkça “sandalyelere oturmayınız” “Masa ve sandalyeleri resim çekmek için kullanmayınız” şeklinde uyarı yazılarıyla karşılaşıyor. İnsan evine gelen misafirine “koltuğa düzgün otur, yerlere çekirdek kabuğu atma, çayı karıştırma, kahveyi dökme vb.” uyarılarda bulunur mu?

Sığacık’ta en az 10 evin penceresinde bu tip uyarılar görünce, bir Antalyalı olarak çok şaşırdım ve garipsedim doğrusu… Sığacık’ta güzel bir pencerenin önünde selfie yaparken fırça yiyebilirsiniz benden uyarması.

Seferihisar’a 5, İzmir’e 52 kilometre, Adnan Menderes Havalimanı’na ise 70 km uzaklıkta. İzmir’den otomobille yaklaşık 1 saatte Sığacık’a ulaşabilirsiniz.

Amasra… Kuzeydeki Akdenizli!

Rivayet odur ki; Fatih Sultan Mehmet, Amasra’yı görünce “Lala Lala, Çeşm-i Cihan  – dünyanın gözbebeği – bu mu ola?” demiş.

Bir Karadeniz yolculuğumuz sırasında yolumuz tesadüfen düştü Amasra’ya… Bartın’dan kuzeye doğru Karadeniz ormanları içinde, yeşilin binbir tonu arasında muhteşem bir yolculuktan sonra Kuzey’deki Akdenizli’yle karşılaştık.

Mutlaka yolu uzatıp Bakacak Tepesi’nde mola vermelisiniz. Zira Amasra’yı tepeden gören harika bir nokta. Burada mutlaka Çaycı Yaşare Abla’nın közde demlenmiş çayını içip soluklanmalısınız.
Mutlaka yolu uzatıp Bakacak Tepesi’nde mola vermelisiniz. Zira Amasra’yı tepeden gören harika bir nokta. Burada mutlaka Çaycı Yaşare Abla’nın közde demlenmiş çayını içip soluklanmalısınız.

Gittiğimizde bayram tatiliydi ve yoğun bir trafik vardı. Amasralılara sorduk yaz aylarında hafta sonları hep kalabalık mış… Otopark stresi yaşamak istemiyorsanız, aracınızı Amasra’nın girişinde park edip, yürüyerek ya da bulursanız taksi ile şehir merkezine gitmek akıllıca olur. Biz öyle yaptık.

3

Kalabalık sahili, neşeli ve misafirperver insanları, denizin kokusu, sahil boyunca dizilen ve Karadeniz’in zenginliğini lezzetli bir şekilde sunan balık restoranları ile Amasra, bende bir Karadeniz kentinden daha çok Akdeniz’deki bir sahil beldesi izlenimi uyandırdı.

905

Sahil boyunca yan yana dizili balık restoranları harika. Mutlaka küçük mezgit tavayı denemelisiniz. Ve olmazsa olmazı 30’a yakın farklı malzeme ile yapılan, turptan çiçeklerle süslenen “Amasra Salatası”. Salatanın marka olması bana enteresan geldi. Yakında coğrafi işaret de alınırsa şaşmamalı.

6

Amasra Ceneviz Kalesi UNESCO Dünya Miras Geçici Listesi’nde. Kale yolu üzerindeki sokak çalgıcıları bir harika… Yolun çevresinde irili ufaklı pek çok hediyelik eşya dükkanı var.

8

Ceneviz Kalesi’ne giderken yol üzerinde eski evler göze çarpıyor. Bazı evlerin dış cephesi, Karadeniz’in kış aylarında eser sert rüzgar ve dalgalardan etkilenmemesi için teneke ile kaplanmış.

1

Karadeniz turu planlıyorsanız rotanıza mutlaka Amasra‘yı da eklemeyi ihmal etmeyin.

7

 

Datça’da beyaz bir Japon gülü

Çocuklarımla birlikte yaptığım yolculuklar beni büyütüyor, geliştiriyor. Yolculuklar da baba olmanın sırrını çözmeye doğru bir adım daha attığımı hissediyorum.

Çünkü “baba” olmaktan anladığım “keşfetmek”tir benim.

Sevdiğim coğrafyaları çocuklarımla birlikte keşfetmek arzusuyla doluyum.

Baba olmaktan anladığım “sevgi”dir. Mesela şu anda, uçsuz bucaksız Akdeniz’in tüm mavilerini ciğerlerime çekerken sevinçle, yüzümde belli belirsiz bir tebessüm, şükrediyorum.

Şu sıralar birlikte çokça şiir okuyoruz, şairlerin yaşamlarını keşfediyoruz. Ayak izlerini takip ediyoruz. (Şimdi bu ziyaretler onlar için çok bir şey ifade etmese de bir gün beni anlayacaklarını umuyorum)

Efe ve Ege ile en keyifli yolculuklarımızdan birini Datça’ya yaptık. Can Yücel’in evinin de olduğu küçük şirin Ege kasabası. Can Baba’nın evi Eski Datça’da. Eski taş evler, saksılarda rengarenk çiçekler, badem ağaçları, şirin kafeler, el işi atölyeleri.

Can Baba’nın kapısı çoğunlukla kapalıymış. Ama kapısında durmak bile güzel. Kapı ve duvarlara bolca “Gezi” ruhu sinmiş.

 

 

O çocuklar

O yapraklar

O şarabi eşkıyalar

Onlar da olmasalar

Benim gayri kimim var?

 

 

Büyük şair Can Yücel’in Datça’daki evinin kapısı…

Hiç şüphe yok ki, asırlar geçse de Can Baba’nın sözleri ve O çocuklar yaşayacak…

**

Birden işitilmez olsun ayak seslerim;

Gölgem bir başka sokağa sapıversin;

Unutayım bir anda her şeyi,

Nerde oturduğumu,

Bir tuhaf adem olduğumu Can adında.

Aklım arayadursun başka kapılarda kısmetimi,

Ben, bilmediğim sokaklarda bir başıma;

Gönlüm öylesine geniş, öyle ferah,

İlk defa görmüş gibi dünyayı,

Bir şaşkınlık içinde, yeniden doğmuş gibi;

Hatırlamam artık değil mi, dostlar,

Hatırlamam artık garipliğimi?

Can Yücel

**

İçimdeki karanlığı patlatacağım

Ve beynimin en ölümcül yaşlarıyla

Ağlaya ağlaya

Yepyeni bir insan

Pırıl pırıl bir can

bitecek toprağa…

Can Yücel’in Datça’da yobazlar tarafından parçalanan mezar taşları evinde bahçenin bir köşesinde ibretlik duruyor. Ve beyaz bir Japon gülü ziyaretçileri selamlıyor.

Sinekli Bakkal, sadece bir roman adı değilmiş. Eski Datça’da sevimli bir bakkal var.

Eski Datça’da adı gibi renkli ve marifetli bir güzel mekan: Hürriyet Abla Marifetli Eller.

Datça akşamları bir başka güzel. Sahil boyunca kurulan masalarda, denizin binbir lezzeti sunuluyor.

İlle de mekan önerisi isteyenlere: Fevzi. Nar ağaçları ve begonviller altındaki masalarda yemek keyfi.

İlçe meydanında kurulan Açıkhava pazarında el sanatları ürünleri satılıyor… Efe ve Ege ebru yapmayı öğrendi.

Anı olarak Datça Havası ve Birten Engin Naliş’in “Mutfak Büyücülerimden Masallar” kitabını aldık.

Datça’da her yer badem ağacı, bademle ilgili sayısız lezzet var. Badem kahvesi ve bademli kabak çiçeği dolmasını mutlaka tatmalısınız.

Knidos ve Sanat Festivali, Palamutbükü Yakaköy etkileyci coğrafyalar. Datça’ya gitmişken, buraları da görmek lazım.

Marmaris-Köyceğiz karayolunda sıradan bir portakal tezgahı… Yıllarca lüks otellerde barmenlik yaptıktan sonra köyüne dönen Onur adında bir genç tezgahtar var. Fotoğraftaki lezzet bildiğiniz frenk yemişi…ama Onur, Frenk yemişini soyduktan sonra dilimliyor, üzerine limon sıkıp, karlama serperek ikram ediyor. İnanılmaz bir lezzet.